China Expats

In deze blog nemen we jullie mee in onze eerste dagen in Hangzhou.

Op de eerste volle dag (zondag 5 mei) in Hangzhou gingen we op zoek naar een van de belangrijkste levensbehoeftes: eten en drinken, dus op naar een supermarkt! Als eerste kwamen we supermarktketens Olé en Sam’s Club tegen. Beide goede supermarkten maar Sam’s club verkocht alleen maar grote verpakkingen voor hele gezinnen. Niet echt passend voor ons dus. Ook ontdekten we dat een bezoek aan de supermarkt op zondag een gezinsuitje lijkt te zijn… Door de drukte vergaten we zelfs foto’s te maken. Uiteindelijk belandden we bij Century Mart, waar we rustig konden rondlopen en er voldoende keuzes waren. Dus vulden we onze mandjes zodat we de komende dagen ook lekker zelf wat konden klaarmaken in het appartement.

In de avond was het tijd voor een rondje langs het water, wat op nog geen 3 minuten lopen van ons huidige appartement bevindt. Daar werden we getrakteerd op een prachtig uitzicht op de rest van de stad! We gaan hier zeker nog meerde keren wandelen.

Op maandag 6 mei was het tijd voor onze medische check-up. Dit is noodzakelijk voor ons verblijfsvisum en voor het werkvisum van Guus. Het was een hele ervaring op zich. Gelukkig waren we hier al een beetje op voorbereid door de collega van Guus, die het een paar weken terug had doorlopen. Vanuit het werk van Guus is er een bedrijf dat ons ondersteunt met onder andere de visumaanvragen. Gelukkig hadden zij ervoor gezorgd dat er een Engels sprekende medewerker op ons wachtte, zodat hij ons gedurende de medische test kon ondersteunen. Dit was ook wel erg fijn en enigszins noodzakelijk.

Na het invullen van meerdere formulieren en het zetten van handtekeningen konden we het eerste kamertje binnen stappen. Qua efficiënte van het volgende kan Nederland nog wat leren, want in 30 minuten tijd konden wij achter elkaar verschillende ruimtes in voor de volgende onderzoeken: een röntgenfoto laten maken, bloedafname, (terwijl we het bloed nog aan het opdeppen waren met een wattenstaafje) door naar het meten van de bloeddruk, hartfilmpje, oogtest, buikecho, lengte/gewicht/BMI en het inleveren van urine.

Nu moeten we wachten op de resultaten. Als onze gezondheid goed is (wat we aannemen…), zal het vervolg rondom onze visumaanvragen worden voortgezet.

Dinsdag 7 mei was de eerste dag dat Guus naar het werk ging en ik (Lieven) alleen op pad zou gaan. Dus hop, een DIDI (vergelijkbaar met Uber) boeken en op naar een winkelcentrum om een rondje te lopen en voor de lunch. Tevens was het ook een prima plek voor onze boodschappen. Wel even wennen aan andere etenswaren die hier te vinden zijn en de manier waarop hier bijvoorbeeld de vis wordt gepresenteerd en verkocht, haha! Als laatste ook nog een bakkerij gevonden waar ik een baguette kon kopen. Oh, wat had ik hier nu al zin in, aangezien er amper brood te koop is en het anders zoet is.

Ook op de andere dagen ging ik alleen op pad. Maar hier is het niet zoals in Nederland, dat je even kan zoeken op Google wat er in de buurt te doen is. Dus vooral te voet erop uit gaan is dan het beste plan. Tussendoor lekker lunchen of een drankje halen hoort er ook bij. Ook het vinden van een eettentje is niet 1-2-3 gedaan. Dit is vooral eettentjes binnenstappen en de menukaart vertalen (met vertalingsapps) en dan maar op de gok wat bestellen en thuis uitproberen!

Ook maak je af en toe wat gekkere dingen mee:

Toen ik even op een bankje aan het water zat, fietste er een jongen van mijn leeftijd langs en stopte voor mij. Op zich keek ik er niet meteen van op, aangezien Guus en ik al vaker hadden meegemaakt dat mensen stopten om ons aan te kijken of een foto van ons te maken. Deze keer kwam hij naar me toe, gaf een boks en overhandigde iets dat leek op een lipstickverpakking. Hij zei nog iets in het Chinees (geen idee wat) en fietste snel weer weg. Eenmaal thuis was ik toch wel nieuwsgierig. Wat bleek? Er zat een onderbroek in… Heel apart!

En het volgende: Aangezien we nu op de 30e verdieping wonen, moeten we ook elke dag meerdere keren met de lift naar boven en beneden als we er even op uit willen. Zo stapte ik de lift in, waar al een familie een paar verdiepingen boven ons was ingestapt. Moeder, vader en een kindje van een jaar of 3. Opeens voelde ik wat kriebelen aan de achterkant van mijn been. Wat blijkt? Het kindje vond mijn kleine tattoo toch erg interessant en wilde even voelen, haha! Iedereen natuurlijk lachen in de lift, maar een praatje maken was toch erg moeilijk in het Chinees.

Voor nu sluit ik deze blog af, ik kan nog wel veel meer over onze week vertellen, maar dat komt wel weer later deze week! Jullie horen snel meer!

Liefs, Guus en Lieven