China Expats

Na een stop in de noordelijke hoofdstad Mörön vertrokken we richting het zuiden. Onderweg gingen we nog langs bij de familie van onze chauffeur Oggi. Ook hier werden we weer onwijs gastvrij ontvangen. Het was mooi om te zien hoe blij hij was om zijn dochter even een knuffel te geven.

Op de planning stond een stop bij het Terkhiin Tsagaan Nuur , een prachtig kratermeer, waar we de (niet meer actieve) Khorgo-vulkaan beklommen. Bovenop was het een perfect moment om de drone even de lucht in te laten gaan en dat leverde schitterende beelden op. Zo konden we in de verte nog een deel van het meer zien dat nog bevroren was.

Daarna reden we door naar de Orkhonvallei, in centraal Mongolië. Dit is dé plek waar je normaal gesproken eindeloze vlaktes ziet met gras, omringd door heuvels en bergen. Omdat het nog net vóór het hoogseizoen was, zagen wij vooral jong opkomend gras maar nog steeds was het prachtig. Eén van de blikvangers hier waren de watervallen. Het smeltwater van de bergen én de regen van de afgelopen weken zorgde voor flink veel water dat naar beneden kletterde.

De weg ernaartoe was niet zonder uitdagingen: de rivieren stonden hoog en we moesten er meerdere keren doorheen rijden. Eén keer kwamen we zelfs vast te zitten, dat leverde even wat stress op omdat het water tot de motorkap stond haha. Gelukkig kwamen we achteruit het water weer uit en vonden we een makkelijkere plek om over te steken.

We sliepen hier opnieuw bij een nomadenfamilie. Bij binnenkomst lag er een jonge yak in de yurt. Ze was veel te vroeg geboren, en werd binnen gehouden om warm te blijven en sterker te worden voordat ze weer naar buiten kon. Vooraf hadden we Ulzii gevraagd wat we als cadeau mee konden nemen. Zijn antwoord: een mes en wodka. De wodka werd uiteraard direct geopend en met iedereen gedeeld.

’s Avonds stond er een echte Mongoolse barbecue op het programma. Eerst werd er een vers stuk lam gehaald. Daarna ging het vlees samen met aardappel, ui, wortel én gloeiend hete stenen in een grote pan. Na een uurtje sudderen konden we aanvallen, met de handen en een mes stukken vlees van het bot halen. Toch een bijzondere ervaring, én lekker!

De volgende ochtend stond een bijzondere activiteit op het programma: het melken van de yaks! Een superleuke ervaring, vooral als je even rond keek en je realiseerde op wat voor plek je dat eigenlijk stond te doen. Die momenten hebben we ook zeker vaker gehad gedurende de drie weken durende vakantie.

Daarna stapten we weer in de auto, op naar het zuiden richting de Gobiwoestijn.

We reden urenlang door lege vlaktes, waar je constant luchtspiegelingen zag. Het leek alsof er water in de verte lag, maar er was NIKS. Totdat we de eerste kamelen zagen! Toch wel bijzonder om deze dieren hier vrij rond te zien lopen.

We arriveerden bij de Flaming Cliffs (ook wel Bayanzag genoemd), een van de bekendste plekken van Mongolië waar in de jaren 1920 voor het eerst dinosauruseieren zijn gevonden. De naam bleek zeker terecht te zijn, tijdens de zonsondergang leken de kliffen echt in brand te staan door de oranje gloed van de zon op de zand- en kalksteenlagen.

De woestijn zoals je die je in je hoofd hebt, met zandduinen, zagen we bij Khongoryn Els. Deze duinen liggen tussen bergketens in en strekken zich uit over 180 kilometer in lengte en 5 tot 15 kilometer in breedte. Ze worden ook wel de “zingende duinen” genoemd, vanwege het geluid dat kan ontstaan als de wind over het zand waait. Door een enorme sterke wind hebben we besloten deze niet naar boven te klimmen, maar we maakten wél een ritje op een kameel. Toch weer zo’n once-in-a-lifetime ervaring, haha.

Toen we daarna door de bergen reden, zagen we ineens een groep Siberische steenbokken (Ibex), één van de wilde Mongoolse diersoorten. Even later begonnen we aan een prachtige hike door de Yolyn Am-kloof, waar de zeldzame lammergier leeft, lokaal ook wel “Yol bird” genoemd. We hebben hem helaas maar één keer van ver kunnen zien, maar de wandeling zelf was super mooi. Grote stukken van het pad lagen nog vol ijs, dus het was regelmatig oppassen om niet uit te glijden.

Voor we terugreden naar de hoofdstad stond er nog één stop op het programma: Tsagaan Suvarga, oftewel de “Witte Stupa”. Een indrukwekkende natuurlijke rotsformatie van kalksteen, die, net als bij de Flaming Cliffs, bij de juiste lichtinval mooie kleuren krijgt. In dit geval vooral bij zonsopkomst.

Na al die mooie natuur was het tijd voor de lange rit terug naar Ulaanbaatar. Opvallend: midden in de stad staat een grote energiecentrale. Ulaanbaatar is dan ook één van de meest vervuilde steden ter wereld. Door de bergen rondom blijft de vervuilde lucht hangen. De luchtvervuiling komt deels van die centrale, maar ook van de vele huishoudens in de ger-districten die in de winter hout en kolen stoken voor de verwarming. Daarnaast is het openbaar vervoer zeer beperkt (enkel bussen) dus rijdt vrijwel iedereen auto. In tegenstelling tot China is zo ongeveer iedere auto hier nog conventioneel.

Op onze laatste dag stond nog één belangrijke stop op het programma, namelijk het enorme standbeeld van Chinggis Khan. Een enorm belangrijk persoon in de geschiedenis van het Mongoolse rijk en nog steeds symbool voor het land.